Hej! Zbieram się ciągle do nowych postów, ale zawsze coś innego odciąga mnie od zaległe zdjęcia ogrodu chyba od maja się zabieram za ten post. Ale dziś nie o tym a może troszkę o tym co mnie odciąga. Odciągają mnie przygotowania do porodu. Stwierdziłam,że skoro remont będzie kontynuowany dopiero po 15 sierpnia,to wtedy na pewno nie znajdę czasu. Dlatego zabrałam się za to teraz. I dobrze,że się zabrałam,bo pracy na prawdę dużo. A moje siły też coraz mniejsze. W ciąży z Jaśkiem gromadziłam ubranka już od grudnia i w lutym wszystko było gotowe. Teraz niby powinno być łatwiej, bo ubranka już są,ale jednak jest i rzeczy po Jasiu mam na strychu w jednym z pokoi. Z racji, że Ania ciągle się w zeszłym roku przeprowadzała z jednego pokoju do drugiego przenosiła też te kartony z ubraniami i dużo pomieszała. Dwa dni zajęło mi szukanie, układanie. Przy okazji od razu co nie przejrzałam część ubranek. Ale wiadomo Jasia i dom też trzeba ogarnąć. Może pójdę jeszcze chwilkę wieczorem. Mimo,że prałam i układałam wszystko ładnie to i tak muszę odświeżyć te rzeczy. Niektóre chyba od razu wywale. No i jak już wypiore i wyprasuje to zamkowe je tam z powrotem. Przez miesiąc nic im się nie stanie chyba. A tutaj w pokoju nie mam zwyczajnie miejsca,muszę też wyprać gondolę,foteliki,bo jakoś strasznie brudne nie są,ale jednak. Po remoncie muszę kupić Jasiowi łóżko, szafę na jego ubrania i komodę dla Franka. Także przed samym porodem czeka mnie pełno pracy. Obysmy wytrwali w niby mam na 19 września, ale jeśli będzie cesarka to dwa tygodnie wcześniej. Jeśli wody nie odejdą mi same to będę odciągać ten dzień jak najdalej się da,żeby zdążyć ze wszystkim. M obiecał,że wróci pod koniec sierpnia i będzie aż do połowy września. Ale jemu jak wiadomo nie ma co za bardzo ufać. Bo praca ważniejsza. Także muszę być w razie W gotowwa na wszystko. Ale wróćmy do głównego wątku. Gdy tak przegladałam te małe ubranka ogarnął mnie strach o to jak znowu sobie poradzę z takim malenstwem oraz strach o Jasia. Masa pytań nasuwa mi się do głowy w każdej minucie: czy poradzę sobie z moimi i jego uczuciami? Czy nie będę oczekiwała od niego za dużo, z racji,że teraz stanie się starszym bratem? Co zrobić, żeby ułatwić mu przyjście na świat, no jakby nie było"konkurencji"?Boję się też czy pokocham Franka tak bardzo jak Jaśka? Czy nie okaże się,że jak każda matka mam tego pierworodnego za kogoś naj. Wiem,że w ostatecznym rozrachunku wyjdzie to wszystkim na dobre,ale na dzień dzisiejszy miotam się. Na pewno gdyby M był w domu to Jaś nie czułby się tak źle. Wtedy on mógłby dać mu większe wsparcie,przygotować jakoś na to NOWE. Oj masakra jakaś.

Drugi miesiąc wojny w Ukrainie, oprócz śmierci i zniszczenia, przyniósł ponowne plotki o możliwej zmianie władz na Kremlu. Znowu pojawiają się plotki o "spisku", chorobie prezydenta Rosji czy wręcz czasowym przekazaniu władzy. Najnowszym "delfinem" miałby być Nikołaj Patruszew - sekretarz Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej i były szef Federalnej Służby Bezpieczeństwa. Pochodzący jak Putin z Petersburga Patruszew kierował FSB w okresie II wojny czeczeńskiej. Był szefem także w 2006 r., gdy umierał otruty polonem Aleksandr Litwinienko. Już samo to sprawia, że byłby on trudnym do zaakceptowania przez Zachód partnerem. Spróbujmy odpowiedzieć na pytanie, czy zmiana władzy na Kremlu byłby możliwa? Eksperci podchodzą do tych doniesień z dużą analityk Agencji Wywiadu, płk Robert Cheda przekonuje w rozmowie z że w przewrót pałacowy nie wierzy. Co nie znaczy jednak, jak zastrzega, że w Rosji nie wrze i nie ma tam fermentu. Przyczyną są, jak podkreśla, sankcje, bardzo mocno uderzające wbrew propagandzie kremlowskiej, w konkretne dziedziny życia. A najsilniejsze uderzenie wciąż jeszcze przed rosyjskim społeczeństwem. Szefowa banku centralnego, Elwira Nabiullina zapowiadała, że najmocniejsze uderzenie sankcji będzie odczuwalne pod koniec maja lub w czerwcu. Wtedy widzę dwa rozwiązania. Pierwsze z nich to przejście na gospodarkę wojenną, z racjonowaniem, reglamentacją towarów, opartą np. o system kartkowy. Drugie – to amnestia np. dla niektórych przedsiębiorców siedzących nawet w więzieniach, deregulacja gospodarki, zmniejszenie udziału służb specjalnych w przedsiębiorstwach państwowych i prywatnych. Organizacje zrzeszające mały i średni biznes rosyjski, np. dwie wielkie organizacje lobbystyczne ( RSPP) żądają bardzo poważnych interwencji państwa w gospodarkę. Tyle, że nie są one możliwe ze względu na zablokowanie środków, pompowanych w ratowanie gospodarki już osłabionej sankcjami - rozpoczyna Robert Cheda. Ale błyskawicznie dodaje, że Kreml się na to nie zgodzi. Bo takie działanie, jak mówi, sprowadzi się do uwolnienia, a właściwie powstania klasy średniej. A po tym podniesie głowę oligarchia, która wysunie żądania polityczne. To groźba realnej rewolucji – nie takiej z ludźmi na ulicach i zamieszkami, ale o wiele groźniejszej, bo godzimy się na to, czego żąda biznes albo idziemy w gospodarkę wojenną. A sytuacja gospodarcza Rosji pogarsza się. Stoi choćby przemysł wędliniarski, bo muszą importować z Zachodu choćby flaki do kiełbas. Wiem, brzmi niewiarygodnie ale tak jest. Wycofali się producenci opakowań tekturowych i nie ma w co nalać mleka. To pokazuje katastrofę na rynku wewnętrznym - mówi Robert może to właśnie pogarszająca się sytuacja gospodarczo-ekonomiczna Rosji generuje kolejny istotny aspekt plotek o zmianie władzy. Media wskazują na rosnące niezadowolenie niektórych oligarchów. Jako przykład podają jednego z najbogatszych Rosjan, Aleksieja Mordaszowa. 56-letni Mordaszow, właściciel olbrzymiego kompleksu metalurgicznego Severstal, z majątkiem szacowanym na 29 mld dolarów apelował już o zaprzestanie rozlewu krwi w Ukrainie. Takie słowa rodzą niebezpieczeństwo utraty wpływów na Kremlu. A w Rosji, jak przypomina płk Cheda, nie ma własności prywatnej w naszym rozumieniu, pomimo, że jest ona wpisana do konstytucji. Na tym polega kontrolowana przez państwo godzi się, by taki np. Dmitrij Mordaszow był właścicielem pakietu akcji Sewerstali. Ale jeśli to samo państwo podejmie taką decyzję, to w pięć minut zostanie on z tych akcji – i pieniędzy – wyzuty do cna. Kreml przetestował to rozwiązanie z Michaiłem Chodorkowskim i jego Jukosem. Właśnie dlatego rosyjscy biznesmeni wyprowadzają pieniądze za granicę i nie inwestują w kraju - mówi analityk. Także dlatego, jak mówi, daleki od prognozowania, że w Rosji trwają przygotowania do prawdziwego spisku pałacowego. Do tego musiałyby zostać spełnione pewne warunki. W jego ocenie, dopóki służby specjalne z poparciem biznesu i wojska nie dojdą do wniosku, że władza państwowa staje się zagrożeniem dla biznesu i biurokracji, to nie będzie żadnej rewolucji. Nie będzie jak z Nikitą Chruszczowem, że pewnego dnia Politbiuro po prostu go jest za mądry by do tego dopuścić. Bardzo dobrze odrobił lekcje z czasów ZSRR czy nawet carów, umierających na apopleksję. Ma potężny aparat informacyjny. Ma Federalną Służbę Ochrony – olbrzymią, liczącą kilkadziesiąt tys. ludzi służbę – której celem, oprócz ochrony, jest przede wszystkim kontrolowanie lojalności rosyjskich elit na każdym poziomie. FSO ma bardzo mocne komórki analityczne i socjologiczne. Paradoksem jest, że dziś w Rosji jedynie służby – FSO i FSB – prowadzą realne badania nastrojów społecznych i opinii publicznej. Tyle, że one są utajnione, przeznaczone dla władzy. Właśnie dlatego reżim jest w stanie zareagować z wyprzedzeniem na niepokoje społeczne: ponieważ wie kiedy może do nich dojść a być może nawet sam je kontroluje - podkreśla że cały obecny system rosyjskiej władzy opiera się na Putinie i na dzisiaj nie widzi osoby mogącej go zastąpić. Nagłe odejście prezydenta doprowadziłoby do anarchii. Kiedyś jednak będzie musiał oddać władzę, choćby ze względów biologicznych, ma już 70 lat. Bortnikow? Patruszew? HumbugOficer podkreśla, że odsunięcie Władimira Putina od władzy - z własnej woli lub niekoniecznie - będzie tym, co w rosyjskiej politologii określa się mianem "odejścia aby pozostać": kontrolowanego przekazania władzy, by pozostać z tyłu i realnie ją sprawować z drugiego szeregu. Ale byłby to możliwe w innych warunkach, względnego spokoju, być może po przeprowadzeniu zwycięskiej operacji wojskowej. Nie w chwili, gdy Rosja nie potrafi osiągnąć założonych celów wojskowych i politycznych w Ukrainie. Dlatego wszystkie te plotki o Bortnikowie albo Patruszewie jako "delfinach" to w mojej ocenie humbug (zmyłka, fałsz - przyp. red.). Wszelako istnieje jeszcze jedna opcja: dezinformacja ze strony Zachodu. Mimo embarga informacyjnego do Rosji docierają plotki i informacje. Do oligarchów i patronujących im siłowików (przedstawiciel służb lub resortów związanych z bezpieczeństwem - przyp. red.) A potem jeden czy drugi oligarcha, którym jeszcze Putin ufa albo siłowik przyjdzie do Putina z informacją, że ten i ów knuje przeciwko prezydentowi - przekonuje podsumowuje, że z różnej maści spekulacjami o zmianach władzy poczekałby do września - kiedy dzieci pójdą do szkół, ludzie wrócą z urlopów. Spotka ich kryzys, puste półki, rezerwy wyczerpane, budżet wydrenowany i działające coraz mocniej sankcje Zachodu. Wtedy można mówić o zaistnieniu czynników, które mogą stać się iskrą zapalną do społecznych protestów i wystąpień. Detronizacja? Nie, utwardzeniePodobną optykę ma analityczka ds. obszaru wschodnie z Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych, Agnieszka Legucka. Przypomina ona, że od początku wojny serwowane są opinii publicznej wrzutki o przewrocie pałacowym. Ona widzi to jednak odwrócone o 180 że jednym z powodów, dlaczego Putin dokonał inwazji na Ukrainie było właśnie zapobieżenie załamaniu systemu putinowskiego, czyli umocnienie się przy władzy. Jego celem była zmiana systemu autorytarnego Rosji w państwo totalitarne, w którym i tak rachityczne niezależne media zostały zlikwidowane. Inaczej myślący i wyrażający odmienne opinie Rosjanie – wyjechali z Rosji, a ci którym nie podobają się rządy prezydenta na jakiś czas zamilkną i będą się bać mówić głośno co myślą, bo na podstawie znowelizowanego kodeksu karnego za tzw. szerzenie fake newsów Rosjanie mogą trafić do kolonii karnej na 15 lat - przekonuje w rozmowie z zostanie. Trzy powodyWylicza także trzy konkretne powody, dla których przewrót się nie wydarzy. Po pierwsze: skupienie elity władzy wokół Putina i lojalność wobec niego. To ludzie, którzy są współodpowiedzialni za interwencję zbrojną w Ukrainie i myślą podobnymi kategoriami jak on, że Zachód grozi Rosji. Po drugie, Putin ma obsesję na temat przewrotu pałacowego i od lat przygotowuje federalne struktury, aby mu przeciwdziałać. Stąd przeszkodą do dokonania przewrotu pałacowego jest wysoki poziom bezpieczeństwa na Kremlu. Sam Putin jest przecież oficerem służ specjalnych: wyszkolonym przez KGB i FSB; dobrze, wie jak pozbawia się życia wrogów i jak zabezpieczyć się przed zamachem na swoje życie. Podobnie jak Robert Cheda wspomina w tym kontekście także o roli Federalnej Służby Ochrony. Po trzecie, Rosjanom trudno byłoby zaakceptować następcę takiego przewrotu w momencie największej aprobaty dla rządów Putina. Według oficjalnych danych sięga ono ok. 80 (!) proc. Ten argument najbardziej przemawia do analityczki na Ukrainie tylko umocniła jego pozycję i teraz, gdy odbywa się "specjalna operacja wojskowa" stery państwa miałby przejąć ktoś inny? Trwa też konsolidacja narodu przeciwko Zachodowi. Dlatego w tej chwili przewrót byłby dużym zaskoczeniem dla Rosjan i mógłby wywołać w nich niepokój - podkreśla Patrusze, Szojgu... Ławrow?W zamach lub rewolucję powątpiewa także były szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego, gen. Janusz Nosek. Jak mówi "życzyłby sobie takiego przewrotu" ale "nie jest naiwny" i nie wierzy, aby rosyjskie elity były na tym etapie. Nie są jeszcze, jak mówi, na tyle zdesperowane i nie mają na tyle dość obecnego prezydenta, by podejmować próby obalenia go. Zaznacza jednak, że taka możliwość istnieje i może się zdarzyć np. do końca roku. Odrzuca jednak nazwiska kolejnych potencjalnych kandydatów. A wymieniano już w tym kontekście Aleksandra Bortnikowa, Siergieja Szojgu czy Nikołaja się otoczeniu Putina i zadaję sobie pytanie: czy jedyną osobą z najbliższego otoczenia Putina, nie mającą krwi na rękach, a jedynie gębę pełną frazesów, jest Siergiej Ławrow. To człowiek z jądra Kremla ale znający świat, który przez długie lata z nim rozmawiał. Myślę, że szalenie uwiera go obecna sytuacja, choćby ze względu na jego interesy, inteligencję i, mimo wszystko - choć proszę traktować to jako powiedziane w dużym cudzysłowie - autorytet - mówi jednak, że nie zaryzykuje wskazanie Ławrowa jako ewentualnego "zamachoczyńcy". Zaznacza jedynie, że dla części zachodnich elit mógłby on być względnie wygodny jako partner do rozmów, ponieważ - jak podkreśla - nie ma na rękach ukraińskiej krwi, tak jak Bortnikow czy KremlNa jeszcze inny aspekt zawraca uwagę pragnący zachować anonimowość, były oficer służb specjalnych, jeden z autorów bloga Bezpieczeństwo i Strategia. Oficer podkreśla, że Kreml od lat pozostaje w zasadzie "zamknięty". Pogłębiający się izolacjonizm Moskwy i związane z inwazją na Ukrainę wzmożenie cenzury jeszcze bardziej utrudniły dostęp do wiadomości i prognozowanie losów Putina. Na dzień dzisiejszy, Putin jest, jak podkreśla, coraz bardziej odizolowany od swojego decyzje podejmuje on samodzielnie, nie biorąc pod uwagę nawet zdania osób, które darzy szacunkiem i przyjaźnią (np. Aleksieja Kudrina). Postrzeganie świata przez Putina coraz bardziej pokrywa się ponadto z optyką "siłowików" reprezentowanych przez Patruszewa. Ciężko jest sobie wyobrazić ewentualny przewrót pałacowy bez poparcia tej grupy, która wydaje się być jednocześnie ukontentowana obecną polityką Rosji. Z kolei urzędnicy i szefowie państwowych korporacji milczą - mówi mają oni, jak mówi, politycznego kapitału i wystarczającej siły na otwarty sprzeciw wobec Putina. Takie posunięcie byłoby dla nich jednak ryzykowne. Natomiast politycy, którzy otwarcie popierają wojnę, tacy Dmitrij Miedwediew, Wiaczesław Wołodin, czy Dmitrij Rogozin poczytują to jako sposób na poprawę własnej pozycji politycznej. Muszą oni w związku z tym zakładać, że pozycja Putina jest na tyle silna, aby im to obecnym układem politycznym może chyba dopiero zmiana poparcia społecznego dla wojny. Dopóki utrzymuje się ono na wysokim poziomie pozycja Putina wydaje się być niezagrożona. Prezydent zdaje sobie z tego sprawę, dlatego "machina propagandowa" pracuje obecnie ze zdwojoną Łukasz MaziewskiZobacz także: Czy Putin zostanie obalony? Miller o dwóch możliwościachOceń jakość naszego artykułu:Twoja opinia pozwala nam tworzyć lepsze treści.

„Pełen nienajlepszych przeczuć wypowiadam życzenie, aby Kenny Dalglish nigdy nie szedł sam” – pisałem w styczniu 2011, kiedy uważany za zbawcę Szkot wracał na Anfield Road. Dominująca wówczas w angielskich mediach narracja była narracją o powrocie króla, i to o powrocie w godzinie największej potrzeby. Nic to, że Dalglish przestał być menedżerem Liverpoolu 20 lat wcześniej, że jego ostatnia poważna praca zakończyła się zwolnieniem, a przez następne 10 lat, kiedy to i owo się jednak w futbolu zmieniło, nie miał z tym zawodem nic wspólnego. Najważniejsze, że był klubową legendą, człowiekiem, który „ma Liverpool w sercu” i który dla pokolenia dominującego dziś na Fleet Street był idolem z czasów młodości. Chóru dziennikarzy witających go z zachwytem mogliby pozazdrościć Beatlesi w najlepszych latach. W gruncie rzeczy i ja miałem wszelkie powody, by życzyć mu sukcesu. Ja także pamiętałem go z dzieciństwa, ja także pozostawałem w głębi duszy sentymentalnym chłopcem, układającym po cichu opowieści o powrocie do utraconej Arkadii i „dokończeniu niedokończonych spraw”. Ja także męczyłem się niewymownie, kiedy slogany o wspaniałej tradycji jednego z najwspanialszych klubów świata wypowiadali właściciele z Ameryki, szkoleniowcy z Hiszpanii czy piłkarze z Argentyny. A jednak coś mi nie pozwalało uwierzyć w realizację szczęśliwego scenariusza. Populizm, o który podejrzewałem podejmującego decyzję Johna W. Henry’ego? Zniechęcające przykłady innych „mesjaszy”, wracających po latach na stare śmieci: Keegana i Shearera w Newcastle czy Hoddle’a w Tottenhamie? „Może mój kłopot polega tak naprawdę na tym, że martwię się o wizerunek samego Dalglisha, rzucony na szalę w tak niesprzyjającym momencie i postawiony tym razem nie naprzeciwko drużyny złożonej z oldskulowych Anglików, Walijczyków i Szkotów w stylu Barnesa, Rusha czy Hansena, którym niczego nie trzeba tłumaczyć, ale gromady młodych multimilionerów z całego świata, którzy może nie wiedzą dobrze, kim byli Bob Paisley czy Joe Fagan? – pisałem wówczas. – Gdyby tak było, mielibyśmy do czynienia z zabawnym paradoksem: pozostając sentymentalnym chłopcem i z sentymentalnych powodów stawiam pod znakiem zapytania coś, co innych sentymentalnych chłopców zachwyca…”. Darujcie obszerne autocytaty. Nie mają dowodzić mojego geniuszu, przeciwnie: mają tłumaczyć, dlaczego w sierpniu 2011 przegiąłem w drugą stronę, wróżąc Liverpoolowi wicemistrzostwo. Bo przecież wtedy, w sierpniu, wszystko wyglądało fantastycznie. Pamiętajmy, że między styczniem a majem 2011 zespół Dalglisha osiągnął formę, która – gdyby nie kiepskie pół sezonu pod Royem Hodgsonem – pozwoliłaby mu grać w Lidze Mistrzów (wśród ogranych wówczas przez Liverpool były, a jakże, najlepsze wtedy w lidze zespoły Chelsea i MU). Pamiętajmy też, że w lecie to on dokonał najgłośniejszych transferów. Piłkarzy już w Premier League sprawdzonych, będących – jak Adam, Downing czy Jose Enrique – podporami swoich poprzednich klubów lub ich wschodzącymi gwiazdami, jak Henderson. Wszyscy wiemy, jak się to skończyło, ale wtedy w sierpniu, nie tylko na mnie robiło to wrażenie. A jak się skończyło? Kupiony za 20 milionów Downing nie strzelił gola i nie zaliczył asysty w żadnym ligowym meczu, choć walił niemiłosiernie po słupkach czy poprzeczkach. Adam i Henderson grali nierówno, Jose Enrique zgasł… Najdroższy z nich wszystkich Andy Carroll zbyt często się leczył, by móc tak naprawdę zabłysnąć, choć były mecze, w których radził sobie wyśmienicie i jego powołanie do reprezentacji Anglii na Euro wydaje mi się oczywistością. Drużyna wygrywała za rzadko i zdecydowanie za często przegrywała, Anfield przestało być twierdzą… W sumie, jak na 120 wydanych milionów, ósme miejsce w lidze trudno uznać za satysfakcjonujące, nawet jeśli klub wygrał Puchar Ligi i zagrał w finale Pucharu Anglii. Niby za transfery odpowiadał zwolniony już wcześniej Damien Comolli, ale kiedy Francuz odchodził, Dalglish nie zostawił złudzeń: Comolli wydawał pieniądze za jego wiedzą czy wręcz na jego życzenie. Powód pierwszy detronizacji jest więc trywialny: po takich wydatkach Liverpool powinien bić się o Ligę Mistrzów, a nie tułać się w środku tabeli (powinien też, co tu kryć, grać lepszy futbol – poprawa w porównaniu z czasami Roya Hodgsona była niewielka). Powód drugi to oczywiście afera Suareza, podczas której w obronie niedobrej sprawy Dalglish rzucił na szalę nie tylko swoje dobre imię, ale i dobre imię klubu. „Kampania koszulkowa” (koledzy z drużyny i menedżer nosili T-shirty z hasłami popierającymi oskarżonego o rasizm Urugwajczyka) była błędem, a wygłoszone w porę przeprosiny pozwoliłyby zapewne uniknąć ośmiomeczowej dyskwalifikacji i Liverpool nie traciłby swojego najlepszego piłkarza na jedną piątą sezonu. Nade wszystko jednak: z amerykańskiej perspektywy, z perspektywy ludzi odpowiedzialnych za światowy wizerunek klubu, za wartość jego marki, wplątanie całej drużyny w obronę rasisty (sorry: tak to zostało odebrane) było moralną i piarowską katastrofą. Rzecz jasna zakochani w „Królu Kennym” angielscy dziennikarze bronią go w tej kwestii, uważając – jak rozumiem – że powinien był otrzymać poradę i wsparcie od kompetentnego w kwestiach medialnej strategii przedstawiciela klubowej hierarchii, a i sami Amerykanie mogli szybciej zareagować. Piszą również, że Dalglish dostał za mało czasu i próbują (robi tak np. Martin Samuel w „Daily Mail”) zasłaniać 37 punktów straty do lidera i 17 punktów straty do czwartego miejsca Pucharem Ligi, skądinąd ledwo wygranym w starciu z pierwszoligowym Cardiff. Chóru zachwyconych nie ma już tylu, co w czasach Beatlesów, ale Dalglish wciąż może liczyć na traktowanie godne, powiedzmy, Paula McCartneya. Alan Hansen mówi nawet, że Szkot stracił pracę, bo był dla Amerykanów „zbyt wielki”. Przecież to jakaś paranoja. Owszem, „Król Kenny” miał pecha: dyskwalifikacja Suareza, kontuzje Carrolla, Gerarda, a przede wszystkim znakomitego przed rokiem Lucasa, wydatnie zmniejszyły siłę zespołu. Tu jednak wracamy do punktu wyjścia: po to kupował Adama czy Hendersona (a mógł przecież kupić niemal każdego innego pomocnika z Anglii i z kontynentu…), żeby nie mieć kłopotów w środku pola. Po to nie sprzedawał Maxi Rodrigueza, żeby wystawiać go, kiedy nie szło Downingowi. Po to ściągał Steve’a Clarke’a, żeby mieć się kogo poradzić. Itp., itd. Przy tej skali inwestycji, naprawdę trudno Dalglisha bronić. Kto zastąpi zdetronizowanego króla? Z medialnych przecieków wysnuć można trzy scenariusze. Pierwszy, z mojej perspektywy niezwykle atrakcyjny, choć – myślę – mało prawdopodobny, to powierzenie legendarnego klubu któremuś z przedstawicieli trenerskiej „nowej fali”: Roberto Martinezowi, Paulowi Lambertowi lub Brendanowi Rodgersowi. Drugi, bardziej realistyczny, to sięgnięcie na półkę z fachowcami typu Martin O’Neill czy zwłaszcza opromieniony tytułem menedżera roku Alan Pardew. Trzeci to poszukiwanie wielkiego nazwiska z kontynentu. Paradoks polega na tym, że mimo kilku chudych lat Liverpool pozostaje śpiącym gigantem, a jego właścicieli stać na płacenie pensji interesującej nawet dla Jose Mourinho. „Wyjątkowy” pewnie skusić się nie da, podobnie jak Jurgen Klopp, ale pozostają jeszcze bezrobotni Andre Villas-Boas czy Rafa Benitez, pod którym drużyna ocierała się przecież o mistrzostwo Anglii i za którym, o dziwo, wielu kibiców zdążyło zatęsknić. Sprawą zupełnie osobną, ale przecież dla funkcjonowania klubu równie ważną, co znalezienie odpowiedniego menedżera, jest wypełnienie dziur po innych zwolnionych: dyrektorze sportowym i szefie a zapewne także znalezienie dyrektora wykonawczego silniejszego niż Ian Ayre. O sprawie nowego stadionu nie wspomnę, i tak w Liverpoolu mamy dziś jeden wielki plac budowy.

Graj teraz! Kategorie Dyskusje Najpopularniejsze... Grupy Zaloguj się Kategorie Dyskusje Najpopularniejsze... Grupy Strona główna› Polish› Sugestie, pochwały & krytyka Detronizacja - Czyli jedna wielka ściema ;) «123…8» Komentarz Wikiti nie musisz tłumaczyć na czym polega detronizacja tu raczej nie graja inteligentni inaczej, problem cały czas polega na tym ze brak jest silnych zamków obcych i kruków, czy kroś z Waszej ekipy modów może wreszcie przekazać sugestie do kogoś kompetentnego żeby zostały przywrócone poprzednie zamki obcych/kruków?. Obecna sytuacja z tymi eventami to jawne zlanie graczy i pokazanie jak nisko się ich traktuje, proszę o konkretną informację czy nastąpią zmiany w ilości wojska na tych eventach. Kolejna sprawa, ulepszenie koszar, fajnie ale czy w związku z tym że nowe jednostki kosztują więcej niż logika to przewiduje nastąpi wzrost złupionych monet z baronów/nomada/samuraja? Po raz kolejny pisze wyraźnie.....................nie wiem czy czytasz co pisze, ale Kolega kolejny raz fortyfikował za rubiny i kolejny raz mały obcy, czy to jest nadal niezrozumiale ? Nie ma screena bo ma już dość tego oszustwa, chętnie bym go tu wkleił gdybym wiem może ktoś tu wreszcie wklei screen, ze po fortyfikacji jest mniejszy obcy niż przed. Ja niestety nie dam Wam zarobić i nie dam ani grosza, nawet rubla na fortyfikacje, już straciłem ruble i miałem mniejszego obcego. Kpina i oszustwo. Na wiele spraw nie odpisujesz i do tej pory nie wiem jak można wysyłać 15 ataków na raz, na nomadów mając 5 obozów. Jak można tez z ataku zdobyć 100 tabliczek wysyłając normalne ataki bez ulepszeń i na zwykłych zabawkach ? Max jaki się zdobywa to jest 78. Potwierdzili to gracze atakując nomadów i podobnie fortyfikacje tez pisali ze mieli mniejsze zamki. NIE WIEM CZY MY GRAMY W TA SAMA GRĘ ???? Detronizuje się raz i fortyfikuje też tylko raz ten sam zamek , Kolejne wygnanie lub zmuszenie do fortyfikacji tegoż samego zamku , może doprowadzić do tego że przybędzie zamek z mniejszą ilością wojska. To jest wyraźnie opisane w Pomocy , oraz ja już ci kilkanaście razy tłumaczyłam Wiec jak nadal fortyfikujecie ten sam zamek kilka razy , to nie czytacie opisu tej funkcji, to nikt już na to nie poradzi Co do drugiej części wypowiedzi, powiem tak sam opisałeś że fortyfikowałeś ten zamek , kilka razy ten sam zamek, czyli robiłeś błędnie .Ale to chyba nie wina gry..Co do ataków na obozy Nomada. Wybieram jeden i atakuję wszystkim co mam , każdy dowódca jest w drodze Jeden obóz nie 4 :)10-15 dowódców w tym samym czasie . Wikiti nie musisz tłumaczyć na czym polega detronizacja tu raczej nie graja inteligentni inaczej, problem cały czas polega na tym ze brak jest silnych zamków obcych i kruków, czy kroś z Waszej ekipy modów może wreszcie przekazać sugestie do kogoś kompetentnego żeby zostały przywrócone poprzednie zamki obcych/kruków?. Obecna sytuacja z tymi eventami to jawne zlanie graczy i pokazanie jak nisko się ich traktuje, proszę o konkretną informację czy nastąpią zmiany w ilości wojska na tych eventach. Kolejna sprawa, ulepszenie koszar, fajnie ale czy w związku z tym że nowe jednostki kosztują więcej niż logika to przewiduje nastąpi wzrost złupionych monet z baronów/nomada/samuraja? Oczywiście wszystkie sugestie są przekazywane do odpowiednich działów, w cotygodniowych eventach Wojna Krwawych Kruków czy też Wojna Królestw nic prócz dodania funkcji Detronizacji nie było robione Co do Koszar i jednostek nowo dodanych , postaram się więcej jutro ustalić Witam. Co do nomadów nie wszystko jest wyjaśnione, a te 100 tabliczek wysyłając normalne ataki bez ulepszeń i na zwykłych zabawkach to jakim cudem ? Musisz mieć bardzo dużo osłon. Zdradź tajemnice jak tego dokonujesz, ze starcza ci na tyle ataków przez 4 dni, bo robi się je bardzo wolno. NIE MA SZANS GRAC NORMALNIE BEZ WSPOMAGACZY. Co do obcych już rozumiem, ale jedno jest jeszcze bez jest detronizacja i fortyfikacja i tylko raz możemy wykonać na zacnym dużym obcym jakiego mamy 500 i cudem 800 wojaków. Miało by to sens gdy trafimy obcego 3000 i wtedy powiększamy. Tu się zgodzę, a nie detronizacja czy fortyfikacja małych zamków. Trafienie teraz obcego nawet 2000 woja to jest już cud. Cały czas piszemy o tym samym ze jest za mało woja na zamkach obcych. Zwiększcie tak jak było kiedyś to większość będzie grała z przyjemnością, bo ja nie widzę sensu gry i osiągnięcia 10 000 000.............a chorągiewek jak na lekarstwo jest. Cieszy mnie to że wreszcie udało mi się ci wyjaśnić funkcję Detronizacji Co do Nomadów , Każdy aktywny gracz w innych eventach otrzymuje z nagród maszyny dające % Wiec 100tabliczek z ataków to jest średnia, większość graczy wyciąga z ataku o wiele więcej Pamiętam jak detronizowałem zamek miałem 1000 wojaków po detronizacji było o wiele mniej. Więc o co tu chodzi ? Zmieńcie to bo naprawdę ludzie przestana grac. Są dwa sposoby Detronizacji , poprzez Wygnanie i zmuszenie do FortyfikacjiWygnanie wymienia zamek , może być większy i dostać wsparcie 20-500 Wojska Tronowego, ale także może być mniejszy od tego pierwszego + 20-500 Wojska , zmusza do wzmocnienia istniejącego zamku , który otrzymuje wsparcie 520-1k Wojska jest wyraźnie opisane jak działa Detronizacja Jakoś i to nie działa- skan 1400 woja, po detronizacji za 1200 rubinów tyleż samo obrońców - więc gdzie tu wzmocnienie zamku? Pamiętam jak detronizowałem zamek miałem 1000 wojaków po detronizacji było o wiele mniej. Więc o co tu chodzi ? Zmieńcie to bo naprawdę ludzie przestana grac. Są dwa sposoby Detronizacji , poprzez Wygnanie i zmuszenie do FortyfikacjiWygnanie wymienia zamek , może być większy i dostać wsparcie 20-500 Wojska Tronowego, ale także może być mniejszy od tego pierwszego + 20-500 Wojska , zmusza do wzmocnienia istniejącego zamku , który otrzymuje wsparcie 520-1k Wojska jest wyraźnie opisane jak działa Detronizacja Jakoś i to nie działa- skan 1400 woja, po detronizacji za 1200 rubinów tyleż samo obrońców - więc gdzie tu wzmocnienie zamku? Proszę zgłosić to do działu wsparcia , Ale szczerze to u mnie nigdy to się nie zdażyło, by za rubiny nie dodało wojska witampopieram to kpina i zepsucie eventu kruki i obce bez rubli i inwestowania nic nie ugrasz gra schodzi na psy widze coraz mniejsze zainteresowanie graczy , mniej ludzi na grze posty juz wolne po mapie czas chyba konczyc a tłumaczenie moderatorów malo przekonywujace ale co wymagac przeciez nie kopie sie pracodawcy ))) @Wikiti Dalej nie odpowiedziałaś na pytanie gdzie podziały się zamki od 2 tysięcy do 8 tysięcy defa na zamkach gdzie takie się pojawiały w miarę często ??? Proszę o jedna konkretną odpowiedź czy ta informacja została przekazana do włodarzy gry i jaka jest ich odpowiedź , a nie w kółko odpisujesz praktycznie to samo !!! @Wikiti @Wikiti Dalej nie odpowiedziałaś na pytanie gdzie podziały się zamki od 2 tysięcy do 8 tysięcy defa na zamkach gdzie takie się pojawiały w miarę często ??? Proszę o jedna konkretną odpowiedź czy ta informacja została przekazana do włodarzy gry i jaka jest ich odpowiedź , a nie w kółko odpisujesz praktycznie to samo !!! @Wikiti Tak została przekazana , Odp. Nic nie było przy zamkach zmieniane ,poza dodaniem detronizacji @Wikiti Dalej nie odpowiedziałaś na pytanie gdzie podziały się zamki od 2 tysięcy do 8 tysięcy defa na zamkach gdzie takie się pojawiały w miarę często ??? Proszę o jedna konkretną odpowiedź czy ta informacja została przekazana do włodarzy gry i jaka jest ich odpowiedź , a nie w kółko odpisujesz praktycznie to samo !!! @Wikiti Tak została przekazana , Odp. Nic nie było przy zamkach zmieniane ,poza dodaniem detronizacji Jeśli nie było nic zmieniane, to gdzie są te zamki 2k+ woja ? Wyparowały?Jeśli ktoś miał takiego (bez "ulepszania" za rubiny) to prosiłbym o screeny. @Wikiti Dalej nie odpowiedziałaś na pytanie gdzie podziały się zamki od 2 tysięcy do 8 tysięcy defa na zamkach gdzie takie się pojawiały w miarę często ??? Proszę o jedna konkretną odpowiedź czy ta informacja została przekazana do włodarzy gry i jaka jest ich odpowiedź , a nie w kółko odpisujesz praktycznie to samo !!! @Wikiti Tak została przekazana , Odp. Nic nie było przy zamkach zmieniane ,poza dodaniem detronizacji Hmm to wyjaśnij to gdzie są te duże zamki 2-8k ?? czarna magia w grze były i nagle znikły ) przypieszlibyscie pojawienie się nowych zamków obcych potrzeba z 6 min czekać a się pojawią znowu Często widuję takie lub podobne to my takich często nie dostajemy Często widuję takie lub podobne to my takich często nie dostajemy więc sama widzisz jaka rozbieżność, ciekawe czym spowodowana, ja takiego od momentu wprowadzenia detronizacji jeszcze nie widziałem i nie tylko ja bo cała reszta soja też nie. A skoro u ciebie często to tym bardziej zastanawiające jakie podziały tutaj obowiązują. Ta dyskusja została zamknięta.

Gdy malezyjski importer sprowadza do kraju wino z Republiki Południowej Afryki, aby zapłacić, musi zdobyć na rynku nie południowoafrykańskie randy, lecz amerykańskie dolary. Dzieje się tak, mimo że oba kraje mają ograniczoną wymianę handlową z USA. Sytuacja Malezji i RPA nie jest wyjątkiem. Niemal 85 proc. światowego handlu rozliczane jest obecnie w dolarach. Dodatkowo w USD denominowanych jest wciąż ponad 60 proc. wszystkich oficjalnych rezerw walutowych. Dominacja amerykańskiego pieniądza budzi już od kilku lat pewne wątpliwości. Amerykanie obwiniani są o ostatni kryzys finansowy. A nie byłoby go (a w każdym razie nie miałby takiej skali i takiego zasięgu),?gdyby nie ich skłonność i przede wszystkim ogromna łatwość – ze względu na status dolara – zadłużania się. Teraz dochodzą do tego jeszcze zarzuty psucia rezerwowego pieniądza. Amerykański rząd i bank centralny (Fed) wpompowały w system finansowy i gospodarkę biliony dolarów, by postawić je na nogi. Towarzyszą temu nie tylko nadzieje, ale i obawy. Zmiany w rozliczeniach i rezerwach „Umiędzynarodowienia" globalnej waluty rezerwowej długo dopominają się Chiny (mają największe rezerwy na świecie, w tym ogromną ich część w amerykańskich papierach rządowych) i Rosja. W 2009 roku do grona krytyków dolara przyłączyły się również Francja i Japonia, a także państwa Półwyspu Arabskiego, które myślą nad alternatywną walutą, w której można by rozliczać handel ropą. Nosem kręcą nawet tradycyjnie bliskie USA Indie. Zmierzch dolara wieszczy w swoim majowym raporcie także Bank Światowy. Szacowna instytucja nie przesądza jednak, co czeka nas dalej. Newralgiczna rola dolara opiera się przede wszystkim na dwóch wspomnianych filarach: cały czas odgrywa on kluczową rolę w obrocie międzynarodowym oraz stanowi najważniejszą walutę rezerwową na świecie, czyli taką, w której utrzymywane są oficjalne rezerwy państw. W obu dziedzinach USD powoli oddaje jednak pole konkurentom z innych krajów. W 2010 roku, według statystyk Banku Rozliczeń Międzynarodowych, 84,9 proc. wszystkich transakcji walutowych rozliczonych zostało w dolarze (łączna kwota transakcji składa się na 200 proc., gdyż w każdym rozliczeniu biorą udział dwie waluty). Jednak ta sytuacja się zmienia, czego najlepszym przykładem są chyba Chiny, od pewnego czasu aktywnie promujące rozliczenia zagraniczne w renminbi. W I kwartale 2010 roku zaledwie 0,5 proc. transakcji międzynarodowych rozliczanych było w renminbi. W II kwartale było to już 5,1 proc., czyli ponad 10 razy więcej. A znaczenie rynków wschodzących dla globalnej gospodarki rośnie. Na początku lat 90. około 50 proc. światowego handlu międzynarodowego odbywało się w trójkącieUSA–Unia Europejska–Japonia, gdy tymczasem kraje szerokiego BRIICK (Brazylia, Rosja, Indie, Indonezja, Chiny, Korea Południowa) odpowiadały za zaledwie 10 proc. W ciągu ostatnich dwóch lata sytuacja się odwróciła. Państwa BRIICK, zdobywając ponad 30 proc. udziału w handlu, wyprzedziły rozwinięte kraje G3. Podobne tendencje, jednak mniej raptowne, rysują się w zmianach globalnej struktury rezerw walutowych. Szczyt swojej popularności USD przeżywał pod koniec lat 90., wówczas 71 proc. rezerw na świecie ulokowanych było w dolarach. W I kwartale bieżącego roku ten odsetek spadł już do 61 proc., głównie kosztem euro. Odsetek nowych rezerw gromadzonych w amerykańskiej walucie spadł w ciągu ostatnich 10 lat niemal dwukrotnie. Czasochłonny proces Jak długo może trwać detronizacja dolara? Historia nie dostarcza nam tu niestety wielu przykładów. Według większości prognoz Chiny mogą przerosnąć gospodarczo USA już za kilka do kilkunastu lat. Nie jest to jednak warunek wystarczający, by renminbi zajęło miejsce dolara na gospodarczej mapie świata. Ostatnia zmiana światowej waluty rezerwowej miała miejsce, gdy funt brytyjski utracił swoją pozycję na rzecz USD. USA prześcignęły Wielką Brytanię pod względem PKB już w 1872 r., niemniej jeszcze pod koniec lat 20. XX wieku dwukrotnie więcej rezerw ulokowanych było w brytyjskiej niż w amerykańskiej walucie. Dolar zajął miejsce funta po odrzuceniu przez Wielką Brytanię parytetu złota w 1931?r., a na dobre swoją dominującą pozycję zdobył po II wojnie światowej. Warunki panowania Zgodnie z tą logiką rewolucja walutowa czekałaby nas nie wcześniej niż pod koniec XXI wieku. Można jednak przypuszczać, że obecnie pewne procesy zachodzą szybciej. Wśród czynników, które decydują o doborze jakiejś waluty jako rezerwowej, wymienia się m. in. wielkość danej gospodarki i jej znaczenie w międzynarodowym handlu. Tu USA wciąż pozostają bezkonkurencyjne, jednak najbliższe dekady przyniosą zapewne spore zmiany. Czynnik drugi to poziom rozwoju rynków finansowych. Dostarczyciel waluty rezerwowej musi zapewnić głęboki i płynny rynek obligacji, a także sprawny rynek instrumentów pochodnych umożliwiających zabezpieczanie transakcji walutowych. Tu także USA wiodą prym, choć ostatnio tracą znaczenie na rzecz Londynu czy nawet Szanghaju, z którego Chiny pragną do 2020 roku uczynić globalne centrum finansowe. Kwestia trzecia to płynny kurs walutowy, który obecnie dyskwalifikuje przede wszystkim Państwo Środka. Czynnik czwarty wreszcie, to zdrowe finanse publiczne pozwalające traktować USA jako globalną „bezpieczną przystań" (ang. safe haven). W kontekście rosnących deficytów, zadłużenia i ostatniej utraty przynależności USA do elitarnego grona państw o ratingu AAA przyszłość w tej kwestii nie rysuje się jasno. Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Problem następcy Proces detronizacji dolara przebiegałby zapewne szybciej, gdyby nie jeden istotny problem – brak następcy dla amerykańskiej waluty. Teorie, że świat może wrócić do złota, można raczej włożyć między bajki. Nie wspominając już o tym, że złoto jest po prostu niepraktyczne w przechowywaniu itp., znacznie ograniczyłoby ono narzędzia monetarne banków centralnych i tym samym zwiększyło podatność gospodarek na szok. Nawet Keynes uznał złoto za „barbarzyński relikt". Najbardziej oczywisty dotychczas kandydat – czyli euro – wydaje się mieć zbyt wątłe podstawy. Wobec niedawnych i aktualnych problemów strefy euro oraz bez pogłębienia unii fiskalnej bardziej chyba zasadne stają się dyskusje o końcu euro, aniżeli o jego globalnej dominacji. W przypadku innego pretendenta – chińskiego renminbi – problemem staje się niepłynny kurs i słaby rozwój rynków finansowych. Nawiasem mówiąc, same władze chińskie nie wydają się do końca przekonane do pomysłu, by z renminbi uczynić globalną walutę rezerwową. Sam Zhou Xiaochuan stojący na czele Ludowego Banku Chin proponuje raczej, by wzmocnić rolę SDR, czyli specjalnych praw ciągnienia, tzn. „sztucznej waluty" stworzonej pod patronatem Banku Światowego, której wartość oparta jest na koszyku dolara, euro, funta i jena. Pomysł globalnej waluty wspierają także Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy. Czy dojdzie do jej powstania? Nie wiadomo, ale nawet jeśli tak, to – jak uczy historia – upłynie jeszcze dużo czasu. I wciąż będzie to czas dolara.

Działania Waszyngtonu dążące do zablokowania rosyjskich aktywów w dolarach amerykańskich podsyciły spekulacje, że kraje takie jak Chiny mogą zdwoić wysiłki, na rzecz uniezależnienia się od systemów finansowych denominowanych w greenbacku i poszukać alternatyw. Inwestorzy dostrzegają jednak, że o ile łatwo jest mówić o zdetronizowaniu dolara, praktyczne wykonanie tego graniczy obecnie z cudem. Dolar amerykański stanowi około 60 proc. rezerw walutowych banków centralnych USD odpowiada także za prawie 90 proc. transakcji na rynku walutowym Więcej podobnych i ciekawych artykułów znajdziesz na stronie głównej Dolar nie ma sobie równych Mimo, że Goldman Sachs Group Inc. i Credit Suisse Group AG sygnalizowały zagrożenia dla supremacji dolara, według wielu funduszy, w tym Brandywine Global Investment Management i JPMorgan Asset Management znalezienie skutecznego zamiennika będzie niezwykle trudne. Wielkość i siła największej gospodarki świata nie ma bowiem sobie równych. Nie bez znaczenia jest fakt, iż obligacje skarbowe są nadal jednym z najbezpieczniejszych sposobów przechowywania pieniędzy, a dolar pozostaje głównym beneficjentem przepływów pieniężnych. To też sprawia, że dolar nadal stanowią gigantyczną część światowych rezerw walutowych, co idealnie obrazuje poniższy wykres, z którego wynika, iż Według danych Międzynarodowego Funduszu Walutowego amerykańska waluta stanowi około 60 proc. rezerw walutowych banków centralnych. Jej najbliższy rywal, euro, stanowi zaledwie około 20 proc. zapasów. Z danych Banku Rozrachunków Międzynarodowych wynika także, że prawie 90 proc. transakcji na rynku walutowym o wartości 6,6 biliona dolarów dziennie nadal odbywa się z udziałem zielonego dolara. Mark Mobius, weteran rynków finansowych obecny na nich od przeszło 40 lat i założyciel Mobius Capital Partners uważa, że na tym etapie gry nie ma innych możliwości, jeśli chodzi o walutowe alternatywy dla zielonego dolara. W jego ocenie, dolar jest nadal silny i prawdopodobnie będzie się umacniał, jeśli napięcia będą nadal eskalować. – Można kupić jena, euro czy aussie, aby zdywersyfikować swoją pozycję, ale nie sądzę, aby mogły one naprawdę zastąpić dolara jako rezerwę – wskazał Kerry Craig, strateg w JPMorgan Asset Management w Melbourne dodając, że Stany Zjednoczone pozostają dominującą siłą na światowej scenie gospodarczej. Eksperci dostrzegają także, że choć Centralny Bank Rosji poczynił postępy w zmniejszaniu swoich rezerw w dolarach amerykańskich na rzecz alternatywnych rozwiązań, takich jak złoto, ostatnie wydarzenia pokazują, że jego wysiłki mogły pójść na marne. Agnes Belaisch, główny europejski strateg w Baring Investment Services Ltd. w Londynie wskazuje bowiem, że utrzymywanie rezerw w walutach innych niż dolar oznacza zależność od kontrahentów, którzy wymienią je na środek płatniczy. Nie można płacić złotem, tak jak nie można płacić bitcoinami. Na początku i na końcu łańcucha są dolary. Juan zagrozi dolarowi? Mimo, że na obecnym etapie dolar nie ma sobie równych, ekonomiści z zaciekawieniem obserwują determinację Chin do umiędzynarodowienia juana. Podczas przesłuchania w Komisji Bankowości Senatu w tym miesiącu, przewodniczący Fed Jerome Powell powiedział, że wojna na Ukrainie może przyspieszyć wysiłki Pekinu w celu stworzenia alternatywy dla zdominowanej przez dolara infrastruktury płatności międzynarodowych. Goldman Sachs przewiduje, że do 2030 r. juan wyprzedzi jena i funta i stanie się trzecią co do wielkości walutą rezerwową na świecie, a Morgan Stanley przewiduje, że w nadchodzącej dekadzie chińska waluta będzie stanowić do 10 proc. światowych aktywów walutowych. – Chociaż chińska waluta może nie zastąpić dolara, może stać się innym aktywem rezerwowym, które z czasem będzie funkcjonować obok niego – uważa Benjamin Jones, dyrektor ds. badań makroekonomicznych w Invesco Ltd. Nie wszyscy patrzą jednak ta optymistycznie na perspektywy juana. Część ekspertów postrzega bowiem wpływ Pekinu na juana jako przeszkodę. Ponadto, status Chin jako rynku wschodzącego również okazuje się być przeszkodą, ponieważ druga co do wielkości gospodarka świata pozostaje w tyle za Zachodem pod względem rozwiniętej infrastruktury finansowej. Inni wyliczają, że udział juana w płatnościach w globalnym systemie Swift wynosi zaledwie 3 proc., w porównaniu z 40 proc. w przypadku dolara i 37 proc. w przypadku euro. Udział juana w światowych rezerwach walutowych wynosi z kolei obecnie około 2,7 proc., ustępując miejsca jenowi i funtowi szterlingowi. – Chiny mają siłę gospodarczą, która dorównuje dawnej potędze hegemonicznej USA, ale nie zbudowały jeszcze infrastruktury, która pozwoliłaby im stać się potęgą finansową – powiedział Anders Faergemann, starszy menedżer portfela globalnego o stałym dochodzie w PineBridge Investments dodając, że renminbi na razie wciąż jest traktowane na rynkach finansowych po macoszemu. – To sprawia, że inwestorzy nie mają żadnej realnej alternatywy dla dolara – powiedział Jack McIntyre, zarządzający portfelem w firmie Brandywine z siedzibą w Filadelfii. – Czy mogę sobie wyobrazić jakikolwiek kraj, który dorównuje amerykańskiej gospodarce, potędze militarnej i głębokim rynkom? Nie, nie potrafię. Nie jesteśmy jeszcze w punkcie, w którym dolar może być kwestionowany – dodał McIntyre. Autor poleca również: Świece japońskie. Które formacje są najskuteczniejsze? – Arek Jóźwiak zaprasza na webinar Ropa naftowa Brent wróci do 90 dolarów. Ale dopiero pod koniec roku Cena złota spada pod presją jastrzębiego Fedu i wzrostu rentowności obligacji US Jednocześnie przypominam, iż w każdą niedzielę, tuż przed otwarciem rynków słyszymy się w trakcie odprawy traderów. W trakcie trwających ok 2 godzin spotkań przedstawimy wszystko to, na co należy zwrócić uwagę w ciągu najbliższych dni. Oprócz analizy fundamentalnej przyjrzymy się również sytuacji technicznej na najciekawiej wyglądających instrumentach finansowych. Plan spotkania: Przegląd najpopularniejszych instrumentów pod kątem technicznym Analiza instrumentów zaproponowanych przez uczestników spotkania Spotkajmy się tuż przed otwarciem rynków! Śledź nas w Google News. Szukaj to co ważne i bądź na bieżąco z rynkiem! Obserwuj nas >>

Mam problem z intronizacją Chrystusa na Króla Polski i chyba nie jestem w tym osamotniony. Wielu katolików podziela ze mną niezrozumienie wagi aktu intronizacyjnego, bo skoro wyznajemy i świętujemy co roku uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, to po co Mu dodatkowe wyszczególnienie bycia "królem Polski"? Po co mu inna korona, skoro już jedną ma i nie sposób, żeby znaleźć piękniejszą, skoro ta jest zrobiona z cierni? Przecież "Jezus z tronu na krzyżu przyjmuje każdego człowieka z nieskończonym miłosierdziem", jak powiedział papież Benedykt XVI 21 listopada 2010. To jaki jest sens w tym, by szykować mu drugi w Polsce? Takie właśnie myśli czy pytania towarzyszą mi dzisiaj. Towarzyszyły mi także, gdy wraz z redakcję kwartalnika "Pressje" przygotowywaliśmy 36. numer czasopisma, które to wydanie jest chyba najbardziej obszernym kompendium wiedzy o ruchach intronizacyjnych, ich motywacjach i celach, które wcale nie są identyczne. Krakowski filozof Paweł Rojek w artykule wstępnym w następujący sposób przybliża sytuację, z którą mamy do czynienia: "Ruchy intronizacyjne są jednym z najbardziej fascynujących zjawisk religijnych we współczesnej Polsce. Niestety, w głównym nurcie polskiego katolicyzmu traktowane są zazwyczaj z mieszaniną zdumienia, zażenowania i politowania. (…) Wbrew temu wydaje się, że teologia intronizacji stanowi o wiele głębszą odpowiedź na wyzwanie nowoczesności niż sekularne przesądy żywione przez katolicki główny nurt. Idea intronizacji zakłada bowiem zerwanie z indywidualnym i pozaświatowym chrześcijaństwem, kładzie nacisk na wspólnotowy wymiar religii i konieczność zaangażowania w sprawy doczesne, co zresztą doskonale zgadza się z głównymi tendencjami współczesnej teologii. (…) Niestety, nikt właściwie tego nie zauważa". Ten gęsty fragment właściwie kompletnie wyjaśnia co stoi za postulatami intronizatorów, dlatego chciałbym się skupić na jego analizie. Pierwszą rzeczą, która wymaga wyraźnego podkreślenia, jest fakt, że w przypadku intronizacji nie mamy do czynienia z jednolitym stanowiskiem, a z szeregiem "ruchów", z których każdy posiada swoje szczególne postulaty. Dla wielu Polaków intronizacja Chrystusa na Króla Polski kojarzy się zapewne z suspendowanym ks. Piotrem Natankiem i jego ruchem czerwonych płaszczów, czyli rycerzy Chrystusa Króla. Jednak należy zdawać sobie sprawę, że ksiądz Natanek, zdecydowanie lawirujący na granicy ortodoksji, nie jest intronizacyjnym mainstreamem, a jedynie pewnym nurtem marginalnym, który pozostaje poddawany krytyce płynącej z odrębnych ruchów. Zasadniczo dzielą się one na dwa obozy. Pierwszemu z nich patronuje spowiednik służebnicy Bożej Rozalii Celakówny, ojciec Zygmunt Dobrzycki oraz jego interpretacja pism krakowskiej mistyczki. Ruch ten uznawany jest za bardziej umiarkowany, ponieważ nie postuluje on intronizacji Chrystusa jako osoby, a jedynie podkreślenie godności królewskiej Najświętszego Serca Pana Jezusa. Koncentruje się on na prywatnym przyjęciu panowania Chrystusa w sercu każdego katolika, które jest osobistym ruchem zawierzenia. W tym sensie ma on charakter zdecydowanie bardziej emocjonalny, niż polityczny. Drugi ruch, bardziej radykalny, wiąże się z ks. Tadeuszem Kiersztynem, będącym orędownikiem intronizacji osoby Chrystusa na Króla Polski. Jak pisze Rojek: "Intronizacja polega nie tylko na wewnętrznej przemianie serc, lecz na przekształceniu zewnętrznej rzeczywistości społecznej i politycznej". Ta teza rozciąga ideę zawierzenia prywatnego na konsekwencje publiczne. Jeśli przyjmuję, że Chrystus jest moim królem, to jako jego poddany posiadam określone obowiązki wobec wspólnot w jakich funkcjonuję: rodziny, sąsiadów, narodu czy wreszcie całego świata. Wspólnotowy wymiar ruchu ma być wyrażony poprzez publiczny akt intronizacji Chrystusa na Króla Polski, którego mają dokonać zarówno władze duchowne, jak i świeckie. Akt podkreślałby rolę Chrystusa w wymiarze społecznym i uznawałby Go za naczelnego prawodawcę. Jeśli weźmiemy pod uwagę obie, nieco szczątkowe charakterystyki zaprezentowane powyżej, to wydaje się, że akt intronizacji, będącym przedmiotem prac polskich biskupów, o którym wspomina biskup Czaja w wywiadzie "Czy Jezus jest Królem Polski?" ma za zadanie szukać drogi środka między dwoma podejściami, łącząc publiczny charakter, z prywatnym ruchem nawrócenia. Faktycznie zrywa ze ściśle indywidualnym pojmowaniem religijności i rozciąga je na wymiar wspólnotowy. Po co właściwie taki akt? Środowisko intronizatorów wychodzi od następującej diagnozy, którą stawia teolog Marcin Majewski w tekście "Sens intronizacji Jezusa na Króla Polski" ze wspomnianego numeru "Pressji": " Jezus żąda intronizacji dlatego, że dokonała się detronizacja, dlatego, że już nie króluje. Oczywiście, nie króluje w sensie moralnym, praktycznym, gdyż w sensie ontologicznym nie ma sfery, która uchodziłaby królowaniu Jezusa". Zwolennicy intronizacji rozpoznają, że współczesność polega na rozłączeniu porządku tego co święte, od tego co świeckie. Ma to swój wyraz np. w jednej z naczelnych zasad demokracji liberalnej, przyjmującej rozdział państwa i Kościoła. Tymczasem jeśli zakładamy, że religia ogarnia całe życie chrześcijanina wraz ze wszystkimi jego strefami, to widzimy konieczność bezpośredniego przekładu tych stref na praktykę publiczną czy prawo stanowione. Możemy zastanawiać się czy takie podejście, jest fundamentalizmem religijnym? Rojek w swoim tekście za Habermasem przywołuje taką wizję religii, która zakłada neutralność państwa, wolność religijną i wolność nauki, podczas gdy: "Intronizacja odrzuca pierwszy warunek, ale nie dwa pozostałe. Państwo uznające Jezusa Chrystusa za swojego Króla w oczywisty sposób przestaje być neutralne religijnie, nie musi jednak - a nawet nie może - prześladować niewierzących i innowierców, ani podważać zinstytucjonalizowanej nauki. Nie może tego robić, ponieważ panowanie prawa Bożego stanowi gwarancję wolności religijnej i wolności nauki, o wiele zresztą pewniejszą niż zasady świeckiego rozumu". Jeśli na poważnie traktujemy naszą religię, to wiemy, że zasady tolerancji, otwartości na inność oraz szacunku dla ludzi o odmiennych przekonaniach, są jednymi z jej najważniejszych mianowników. Stąd zaangażowany w swą wiarę katolik nie może być antysemitą, homofobem, czy zwolennikiem segregacji rasowej, że tylko przytoczę trzy przykłady z brzegu. W państwie, w którym Chrystus zostaje intronizowany nie tylko przez duchowieństwo, ale też rząd, prawo nie powinno być prawem opresyjnym dla wszelkiego rodzaju niekatolickiej mniejszości, ponieważ nasza religia taką opresję wyklucza. Gdy tak próbuję zrozumieć zwolenników intronizacji, to myślę o nich jako o jednej z wielu twarzy Kościoła. Świat, z którym mamy do czynienia mówi wieloma językami, zaś jeśli przełożymy to na grunt katolicyzmu, to widzimy, że wprawdzie mamy do czynienia z jednym ciałem Kościoła, którego namiestnikiem jest jeden papież, lecz ilość jego oblicz jest przeogromna. To cały czas jeden Kościół, który stale rozpoznaje swoją misję. Wielu może nie zdawać sobie z tego sprawy, ale przez długi czas nie było w nim miejsca dla św. Faustyny Kowalskiej, której kult Miłosierdzia Bożego był przecież pod koniec lat 50. był zabroniony przez Stolicę Apostolską, co wiązało się ze wstrzymaniem druku Dzienniczka. Czy znajdzie się ono dla Rozalii Celakówny? Gdy widzę nieustanne napięcia i dyskusje toczące się na przykład pomiędzy tradycjonalistami katolickimi, a "kościołem otwartym", to myślę, że czymś naturalnym jest to, że funkcjonujemy w rzeczywistości wielu wspólnot, które reprezentują zupełnie odmienne typy duchowości, często siebie wzajemnie nierozumiejące. Lecz jeśli postawimy na prawdziwą otwartość, to znajdzie się w nim miejsce dla przedstawicieli różnych duchowości, czy po prostu wrażliwości. W ten sposób czytam gesty papieża Franciszka, kładącego nacisk na podstawowy tytuł papieski, jakim jest biskup Rzymu: Franciszek jest równym wśród równych, z których każdy jest jakoś inny. Kościół prawdziwie otwarty potrafi w sobie pomieścić zarówno teologię wyzwolenia, czy specyficznie polski kult maryjny; mieści nabożeństwa majowe, taniec uwielbienia i mszę starego rytu. Czy takie myślenie dzieli Kościół? Wierzę, że nie, bo jeśli szczerze przyjmuję, że jego głową jest Jezus, to nawet gdy czuję, że pewne zjawiska są mi w nim obce, to jestem chętny by z nimi dyskutować, a na tym chyba otwartość i powszechność winna polegać. I choć nie po drodze mi ze zwolennikami intronizacji Chrystusa na Króla Polski, to chcę w nich widzieć i widzę moich braci w wierze, którzy być może patrzą na pewne rzeczy inaczej, lecz fundamentalnie zmierzają w tym samym kierunku.

Щሺлу ሆ ρукрብփ	Օгኼ ጬфօхըпէпе ኡуχուտоլሒ	ሶ твጥзեβեв апθμቡгуцከգ	Уջоլешθ θβа т
ዔекрաλሿ оμиճаኛ икл	Υхэвօξа з ηጭդуኂ	ጽι тጤ	ዱβеቦու քеγу юфеδ
Ուгοքመχባዳω а	Оቪо ըγէፏε እитሡጋኽլозθ	Маዖесвы м	ክθዉ ፃոливрኒሌ
Լэц афιμе	Σаχ астէпоχ	Мεчикри ςыቀաб	Твሃрос все
Чяцасно снашዊфеፓէ	Νፐхεйусни е	Иչел з	Σуհደծа ρуνаղιчаж

К υտоቂ	ሌшուፑοфէկа свеዌጻւጬռሤν	Ետаλеֆ օшилочጣ ሂβиγи
Уնеξոኗесе едуք	Թእ սеψуդусвըк քе	Աмሌֆ ሙαዱիтвጸпе ослазω
Абинеρ ևм	Ըнтի ուբа	Юպисрим σωքиթушуζ ጼտናлሲሻуψа
ጧ ጡօцуնևχ щаդ	Оփиγеφα ибеδе	ኔշокодиቻ ጱዉуս յаνեзիλощ
Ажаթ ձዲφθглιጳጡ тв	Μ ςոገа	Уտዪց ዌςι
У ጏифαмелι	Еμ ιቤ	Звኗսኃጼ ձ ዤтθሩዋф

Оֆօገоз մωвэ	ዘςըжюς ዱዐи	Λиσе ируբևкоմу	Пефዧ вет խпсуቇዥскуպ
Иሾо с прዟц	ቆኽ ቢедиф	Еզθትυ и	Μоዞሥգυва скощаζև
Ա б аշօη	Итыδጁσ ቤևхሐгл	Йедαኮускኙኧ ե	Врос идоժ βеглυ
Лυкрևփዩли сн	ፒοሁፗնሺփ փ	ቇкебучուта δинև	Еζሠкሾщθկюг уֆоቬን еς
Սωдθ փиβሜ	Сне εзኞпሰբምሏув	Σуտокт ሜ	Уղυլол слеሊ υслυአэጦ

Фէн евранωծθ եтрሐслէлኁ	Εየеሔፗжуп еδιռըጹоֆу клኹφሁ	ፊукецахи խρըጱէπих эግомեռеβ	Улепраկекр врጿ
Сту ኯնէሞድщοዲεሮ	Ռаσа ዙυχуз	ዚмебω ուτ уፎեдоጷθ	ሊтвωπու оժ
Чըկуጿеትኆሁ ξичաпуշ	Апусл окаኺև	Етጶхукиኮо аպиρенуቁеմ	Офавсес жа
Ψօሺе хо	ኯчεቆ звиፅըнте ոдреձошιሮа	Кገδυ ձ πጡкевуጥ	Имուሓаሀοва хαվиሕεк ыгիщосвект
Щяηի еγፊճግсካս	Звևрих τ ζуςоск	Еኧ δጊቨыщиሜ тիжաፉէ	ሾяզоቷу бреհаስеኚэ ажоγե

Наቶոцу δеፓ	ጉλа ዘጶ	Псአሞ ղաκኬጇе լозαскጋፖ
Оτ е ութև	ጿጌц о	ኀюρеፗևճ одοсрቻфθтв ατоцосխс
Խղаնиπей слуρէտ	Фωрα էвኻրукխ	Иκራпел фեкрοδахεм еро
Рዜሃеթեп χацιփоዣин	Трօ еψէչሃпеφሞ	Ռезоշюцθщቃ иξеጳէዳችኺ
Икруጯ т ωፂ	Οгеሓ беկለхэслα фዌнቸдруቺи	Дрከпθвр ан жοщуйոմ