Mówiłam tobie już pięćdziesiąt kilka razyŻebyś już poszedł sobie, przecież pada deszcz!To przecież śmieszne takieStać tak twarz przy twarzyTo jest naprawdę niesłychanie śmieszna rzeczŻeby tak w oczy patrzećPatrzeć kto to widział?Żeby pod deszczem taki niemy film bez słówŻeby tak rękę w ręce trzymaćKto to słyszał?!A przecież jutro się spotkamy tutaj znówI tak się trudno rozstaćI tak się trudno rozstaćNo, jeśli nawet trochę pada, to niech pada!I tak się trudno rozstaćI tak się trudno rozstaćNas zaczarować chyba musiał tutaj deszczNa Żoliborzu są ulice takie śliczneTakie topole, a w topolach taki wiatrGdy przyjdzie wieczórŚwiecą światła elektryczneI tak mi dobrze jakbym miała osiem latMówisz: kochanaJa ci mówię: mój kochany!I tak idziemy, i na ukos, i na wskrośA w tej ulicy, która idzie na BielanyJest tyle światła, jakby Chopin nucił cośI tak się trudno rozstaćI tak się trudno rozstaćNo, jeśli nawet trochę pada, to niech pada!I tak się trudno rozstaćI tak się trudno rozstaćNas zaczarować chyba musiał tutaj deszczJa na początku przez trzy lata byłam w ŁodziA teraz tutaj mam posadę w AWF,I byłam sama, potem zaczął on przychodzićPracuje w radio, muzykalny jak sam śpiewWięc z nim piosenki sobie czasem różne nucę,On czasem skrzypce weźmie, na nich dla mnie gra -A co wieczora na Żoliborz autobusemDo tej topoli, która nas tak dobrze zna -I tak się trudno rozstać,I tak się trudno rozstać,No, jeśli nawet trochę pada, to niech pada -I tak się trudno rozstać,I tak się trudno rozstać,Nas chyba tutaj zaczarować musiał deszcz